We liepen al een tijdje rond met het idee dat we met ons vieren nog een grote reis wilden maken voordat de jeugd het huis uit is en niet meer met ons mee wil, maar waar naar toe?

Al snel kwam Amerika in beeld en we begonnen daar veel over te lezen.

We haalden brochures bij reisbureaus en heel wat reisgidsen uit de bieb. Maar ook op internet zijn veel reisverslagen te vinden waar je leuke informatie uit kunt halen.
Vooral deze site over Amerika heb ik vaak bezocht en met name het forum hiervan was een grote bron van informatie. Je kunt er al je vragen stellen en krjgt dan veel leuke reacties en uitgebreid antwoord van Amerika fanaten. Aan de hand van al deze informatie hebben wij uiteindelijk een reis samengesteld.
We hebben de onderstaande drie reisgidsen aangeschaft en gebruikt bij de voorbereidingen en ook tijdens de reis. In die van Lannoo staat zelfs bijna de hele route die wij ook wilden gaan doen, maar het boek bleek in herdruk te zijn en nergens meer te koop. Gelukkig kwam net twee dagen voor ons vertrek de nieuwste druk uit en konden we hem toch nog meenemen op onze reis. In januari 2005 is uiteindelijk alles geboekt.

Natuurlijk heb ik tijdens de vakantie een dagboek bijgehouden om er later een verslag van te maken. Dat doe ik altijd, maar over deze geweldige reis is natuurlijk echt enorm veel te vertellen. Dat ik zo’n weblog zou maken had ik toen nog niet kunnen vermoeden, maar het bleek gemakkelijker dan ik verwachtte en heel erg leuk om te doen. Verslavend kun je het wel noemen.

Ik heb ook een "gewoon" fotoalbum gemaakt om lekker in te bladeren. Dat is héél uitgebreid met foto’s (ook de niet-digitale), folders, NP-krantjes, plaatjes van internet etc. en beslaat drie ordners.

In het verslag zijn verschillende links aan te klikken voor meer informatie over dat onderwerp.
Ook de foto’s zijn aan te klikken om ze te vergroten.

Hieronder staat de route zoals we die ongeveer gereden hebben.

Wij hebben deze reis gemaakt van 21 juli t/m 14 augustus 2005 en hebben de auto en de hotels/lodges van te voren geboekt.
We moesten tijdens de vakantie een paar keer onze horloges verzetten, want we reisden in verschillende tijdzones (Pacific time, Mountain time). Men kent er ook Daylight Saving Time, zomertijd dus, maar Arizona doet daar niet aan mee. Om het nog ingewikkelder te maken: de Navajo Indianen weer wel. Lekker lastig en dus goed opletten als je ergens op een bepaalde tijd moet zijn. Dit kaartje maakt het wat duidelijker.

Vanaf dertig uur voor vertrek kun je via internet inchecken en dat hebben we maar eens uitgeprobeerd. We konden op ons e-ticket al zien welke stoelen we hebben en op Seatguru de indeling van het vliegtuig bekijken: we vinden dit prima. Drie plaatsen naast elkaar in de linker rij en één plaats aan de andere kant van het gangpad. Kortom, we zien het helemaal zitten!

Even voorstellen: wij zijn Lucas en Gerda de Jong met zoon Jurjen (17) en dochter Nynke (15).
Wij hebben dit jaar (2005) een rondreis door het Zuidwesten van de Verenigde Staten gemaakt en dit is het verslag ervan.

Wij hebben zelf bij de voorbereiding veel reisverslagen gelezen en daarin vaak leuke ideëen opgedaan. Misschien kan dit verslag voor anderen zo ook van nut zijn.
Veel plezier bij het lezen ervan.

We liepen al een tijdje rond met het idee dat we met ons vieren nog een grote reis wilden maken voordat de jeugd het huis uit is en niet meer met ons mee wil, maar waar naar toe?

Al snel kwam Amerika in beeld en we begonnen daar veel over te lezen.

We haalden brochures bij reisbureaus en heel wat reisgidsen uit de bieb. Maar ook op internet zijn veel reisverslagen te vinden waar je leuke informatie uit kunt halen.
Vooral deze site over Amerika heb ik vaak bezocht en met name het forum hiervan was een grote bron van informatie. Je kunt er al je vragen stellen en krjgt dan veel leuke reacties en uitgebreid antwoord van Amerika fanaten. Aan de hand van al deze informatie hebben wij uiteindelijk een reis samengesteld. In januari 2005 is alles geboekt.
We hebben de onderstaande drie reisgidsen aangeschaft en gebruikt bij de voorbereidingen en tijdens de reis. In die van Lannoo staat zelfs bijna de hele route die wij ook wilden gaan doen, maar het boek bleek in herdruk te zijn en nergens meer te koop. Gelukkig kwam net twee dagen voor ons vertrek de nieuwste druk uit en konden we hem toch nog meenemen op onze reis.

Natuurlijk heb ik tijdens de vakantie een dagboek bijgehouden om er later een verslag van te maken. Dat doe ik altijd, maar over deze geweldige reis is natuurlijk echt enorm veel te vertellen. Dat ik zo’n weblog zou maken had ik toen nog niet kunnen vermoeden, maar het bleek gemakkelijker dan ik verwachtte en heel erg leuk om te doen. Verslavend kun je het wel noemen.

Ik heb ook een "gewoon" fotoalbum gemaakt om lekker in te bladeren. Dat is héél uitgebreid met foto’s (ook de niet-digitale), folders, NP-krantjes, plaatjes van internet etc. en beslaat drie ordners.

In het verslag zijn verschillende links aan te klikken voor meer informatie.
Ook de foto’s zijn aan te klikken om ze te vergroten.

Hieronder staat de route zoals we die ongeveer gereden hebben.

Wij hebben deze reis gemaakt van 21 juli t/m 14 augustus 2005 en hebben de auto en de hotels/lodges van te voren geboekt.
We moesten tijdens de vakantie een paar keer onze horloges verzetten, want we reisden in verschillende tijdzones (Pacific time, Mountain time). Men kent er ook Daylight Saving Time, zomertijd dus, maar Arizona doet daar niet aan mee. Om het nog ingewikkelder te maken: de Navajo Indianen weer wel. Lekker lastig en dus goed opletten als je ergens op een bepaalde tijd moet zijn. Dit kaartje maakt het wat duidelijker.

Vanaf dertig uur voor vertrek kun je via internet inchecken en dat hebben we maar eens uitgeprobeerd. We konden op ons e-ticket al zien welke stoelen we hebben en op Seatguru de indeling van het vliegtuig bekijken: we vinden dit prima. Drie plaatsen naast elkaar in de linker rij en één plaats aan de andere kant van het gangpad. Kortom, we zien het helemaal zitten!

Donderdag 21 juli.

Vandaag is het dan eindelijk zover. Onze Amerikareis gaat beginnen.

De wekker gaat om 5.15 uur en we zijn meteen klaarwakker. Wat een spannende dag staat ons te wachten!  Als de kinderen ook wakker zijn, ontbijten we nog even lekker. Na het opruimen lopen we alles nog eens na en daarna kunnen we de voordeur achter ons dichttrekken.

We gaan lopend naar het station Gouda-Goverwelle – we maken trouwens aardig wat herrie met al die rollende bagage zo op de vroege morgen – waar we de trein van 7.04 uur nemen. We hebben geen tegenvallers onderweg zodat we ruim op tijd op Schiphol aankomen.

Gezien het feit dat we het inchecken thuis al via internet hebben gedaan, hoeven we nu alleen maar de bagage af te geven en dat gaat lekker snel.

Voor reizen naar de VS wordt geadviseerd om de bagage niet op slot te doen. We hebben daarom een sjorband om de koffer heen en voor de drie reistassen hebben we ook een trucje. Aangekomen op Schiphol doen we de tassen in hoezen die we met tie-rips dichtmaken, maar bij één van de tassen doe ik een schaartje in een zijvakje, maak de rits van de tas met een tie-rip vast en doe dan de hoes eromheen, die alleeen dichtgeknoopt wordt. Zo zijn ze toch enigszins afgesloten, maar als de douane ze wil controleren hoeven alleen die stripjes maar doorgeknipt te worden.

We hebben nog alle tijd om wat te winkelen en rond te kijken voordat we moeten boarden.

Om 12.20 uur, bijna een half uur te laat, vertrekt het vliegtuig: een Boeing 777 van KLM. Iedereen heeft een eigen tv-schermpje met headset, zodat je jezelf prima kunt vermaken met allerlei films, muziek, spelletjes etc.

We worden natuurlijk ook goed verzorgd met eten, drinken en hapjes en de tijd vliegt!

Na een vlucht van ongeveer elf uur landen we om 13.50 uur (plaatselijke tijd) in San Francisco – the City by the Bay – en dat is ondanks de vertraging bij vertrek toch op het geplande tijdstip. Het is dan in Nederland 22.50 uur, bedtijd dus, maar WIJ moeten nog wel een aantal uurtjes door.

Paspoortcontrole en douane gaan vlot, niks geen chagrijnige beambten of ellenlange wachtrijen, zoals we wel eens hebben gehoord, en er wordt van ons verder niets gecontroleerd.
We ondergaan natuurlijk de irisscan en de vingerafdrukken en kunnen dan de bagage gaan halen. Ook deze ruimbagage is niet gecontroleerd. We ontdoen onze reistassen van de beschermhoezen zodat ze weer kunnen rollen Рmet het schaartje in ̩̩n van de zijvakjes kunnen we de tie-rips weer doorknippen Рen we vinden al snel de BART trein naar Downtown San Francisco.

Het duurt even voordat we precies doorhebben hoe de kaartautomaat werkt, maar het lukt ons uiteindelijk toch om hem vier kaartjes à $ 4,95 te ontfutselen. Eerst moet je $ 5 aangeven en daarna dat er nog 5 cent van af moet. Oké.
De rit duurt ongeveer een half uur en het is leuk om zo al iets van San Francisco te kunnen zien. Bij station Powell Street stappen we uit. Daarvandaan is het maar een paar honderd meter lopen naar het Marriott hotel in 55-Fourth Street. Het is hier heerlijk zonnig en lekker warm.

We hebben op de 7e verdieping een mooie ruime kamer met – zoals we de hele vakantie zullen hebben – twee queen-size bedden. Jurjen en Lucas in het ene bed, Nynke en ik in het andere.
Nadat we ons wat opgefrist hebben en wat zijn bijgekomen, gaan we snel op pad. We zien en horen in Market Street een demonstratie die met veel geschreeuw en kabaal langskomt. Waar het precies om gaat is ons niet duidelijk, maar het Hyatt Hotel komt in ieder geval veelvuldig voor op de borden die ze meedragen.

Het eerste wat we doen is een 3-daags Muni-abonnement kopen voor het openbaar vervoer. Op zich zijn de afstanden hier niet zo groot, maar je zult toch heel veel moeten lopen in die paar dagen. Met zo’n abonnement stap je gemakkelijk even op een bus of tram. Het valt ons op dat de bussen goed toegankelijk zijn voor rolstoelen door middel van een trapliftje bij de ingang en iets anders wat ons opvalt is het rek buiten aan de voorkant onder het raam waar één of twee fietsen op gezet kunnen worden.

Maar het leukste is natuurlijk ons eerste ritje met de cable car vanaf het beginpunt Powell Street.

Echt geweldig!

We staan er wel even voor in de rij, maar je moet er wat voor over hebben, nietwaar?

We gaan mee tot het eindpunt bij Fisherman’s Wharf en kijken daar wat rond. Daarna gaan we met een gewone tram – van hetzelfde type als de oude trams in Den Haag dus een beetje een vertrouwd beeld – terug naar Market Street en halen bij het hotel onze truien op. Het is nu (‘s avonds) wat frisser geworden.
Ja, San Francisco, gebouwd op veertig heuvels, is een geweldige stad met zijn karakteristieke steile straatjes en oude kabeltrammetjes en prachtig gelegen op een smal schiereiland aan de Grote Oceaan. We zullen ons hier prima vermaken.

We hebben vandaag al verscheidene keren een brandweerauto zien rijden. Deze auto’s doen wat antiek aan en zien er prachtig uit. De sirene hoor je van verre, maar als ook de toeter nog gebruikt wordt heb je het gevoel dat je weggeblazen wordt, het gaat je door merg en been.

Omdat we best moe zijn en geen van allen behoefte hebben aan een uitgebreide maaltijd, lopen we naar de Burger King in de buurt voor een snelle hap.
Terug in het hotel nemen we even een kijkje op de 39e verdieping, de hoogste. We zijn daar vanmiddag ook al geweest maar nu het donker is, is het uitzicht pas echt spectaculair.

Lucas en Jurjen vallen om 21.00 uur in slaap, Nynke en ik zwemmen nog even en weten het tot 22.00 uur vol te houden. We zijn dan ongeveer 25 uur op. Dan vallen ook wij als een blok in slaap.

Vrijdag 22 juli.

We hebben in de Lonely Planet het adres van Sears Fine Foods gevonden in Powell Street, vlakbij Union Square, en het lijkt ons leuk om daar te ontbijten.
Het is op loopafstand van ons hotel en we zien al snel dat we bepaald niet de enigen zijn. We moeten op straat in de rij aanschuiven en maken hier kennis met het Amerikaanse systeem van "Please-wait-to-be-seated", maar het is de moeite van het wachten waard want het is een heel leuke tent en het eten is heerlijk. Dit is onze eerste ontbijt op z’n Amerikaans met zijn waffles, pancakes, scrambled eggs, toast, refills van koffie etc.

Het valt ons op dat je op straat zoveel mensen, al etend, ziet lopen met een grote beker koffie (Starbucks natuurlijk) in hun hand. Voor ons Nederlanders is dat een vrij ongebruikelijk straatbeeld: wij zijn toch meer gewend om thuis te ontbijten.
Dit is trouwens een redelijk chique buurt. Union Square is een aaneenschakeling van zaken van dure modemerken. Ook de warenhuizen Macy’s en Nordstrom zijn in deze wijk te vinden. Verder vinden wij dit plein niet echt bijzonder.

We gaan wat winkelen, o.a. bij Circuit City op Van Ness Avenue omdat Jurjen wil kijken of hij hier goedkopere spelletjes voor zijn Nintendo DS kan kopen. Het lukt niet echt dus we gaan maar weer verder.

We gaan met het openbaar vervoer naar Alamo Square met z’n schitterende Victoriaanse huizen, oftewel de Painted Ladies.

Er zijn hier heel veel mensen met honden aan het wandelen en spelen en één hond komt gezellig tussen ons in zitten.

Daarna nemen we de bus naar de Golden Gate Bridge en vinden het geweldig om dit beroemde en imposante bouwwerk nu met eigen ogen te kunnen zien.
We bekijken hem eerst van een afstand en daar willen we het natuurlijk niet bij laten. Even later wandelen we dan ook op de brug en lopen door tot aan de eerste pijler. Wat een mooi uitzicht over de stad en de baai.

Als we hier uitgekeken zijn, nou ja, uitgekeken, je raakt hier eigenlijk niet uitgekeken, is ons volgende doel Lombardstreet, het steilste bochtigste straatje ter wereld. We lopen van boven naar beneden en moeten lachen om de vele cabrio’s die hier rijden: camera boven de auto uit en filmen maar.

Hierna wandelen we verder naar Chinatown, van de Chinese gemeenschappen buiten China de op één na grootste. Een leuke kleurrijke wijk.

De hele dag is het heel erg warm en zonnig zodat we dan ook enigszins verbranden. Het avondeten nuttigen we bij de Macaroni Express (ook uit de Lonely Planet) in North Beach (Little Italy) maar dit restaurant zullen we niet snel iemand aanraden. Om half tien/tien uur kunnen we onze ogen niet meer open houden, dus maar lekker slapen.

Zaterdag 23 juli.

Dit keer ontbijten we in ons hotel. Heerlijk.
Het lijken wel een soort wentelteefjes (French Toast) die ik heb en in plaats van een grote strooppot op tafel krijgen we allemaal twee kleine flesjes.

We nemen daarna de tram naar Pier 41 want vandaag staat Alcatraz op ons programma. Via internet hebben we thuis al geboekt zodat we hier niet in de rij hoeven te staan. Dit is trouwens maar goed ook, want er zijn geen kaartjes meer verkrijgbaar en de standby-rij is gigantisch.
Wij hoeven nu alleen maar onze creditcard door een automaat te halen en kijk aan: de tickets worden geprint.
We hebben nu nog tijd om Pier 39 te bekijken met al z’n winkeltjes, eettentjes, artiesten en ander vermaak en om 10.45 uur vertrekt dan eindelijk de boot van de Blue and Gold Fleet naar Alcatraz oftewel The Rock, de sinds 1963 gesloten gevangenis op de rots in de baai.

Na ongeveer 10 minuten komen we aan en na een introductieverhaal door een park-ranger kunnen we onze eigen gang gaan.

Door middel van de audiotour, een soort walkman met koptelefoon, krijgen we veel interessante verhalen te horen in het cellencomplex, verteld door ex-gevangenen en bewakers en voorzien van de nodige toepasselijke geluiden, zoals het ratelen van celdeuren, geschreeuw etc. Soms lijkt het bijna of je door een volle cellengang loopt.

Na deze audiotour van ongeveer 45 minuten, kijken we nog een tijdje rond. Heerlijk om hier rustig op een bankje te zitten en te genieten van het prachtige uitzicht op de stad.

Het is allemaal heel indrukwekkend. Om 13.15 uur nemen we de boot terug.

We willen graag fietsen huren maar omdat het zaterdag is en erg mooi weer, hebben de verhuurders aan de kade niets meer staan. Toen we vanmorgen langs liepen zeiden ze nog dat we echt niet hoefden te reserveren. Hadden we dat toen toch maar gedaan… Er zit niets anders op dan een wandelingetje te maken naar Blazing Saddles in Columbus Street maar ook daar staat slechts één fiets. Terwijl wij staan te overleggen worden er net op dat moment twee fietsen teruggebracht. Een medewerker weet dan ergens anders vandaan nóg een fiets te regelen (wat een service!) zodat we met ons viertjes op pad kunnen gaan.
We vinden al snel het fietspad langs het water naar de Golden Gate Bridge. Omdat het niet meer zo vroeg is maar wel heel erg warm, zullen we wel niet zo ver komen vandaag, maar we zien het wel.

Op zaterdag moeten fietsers het fietspad aan de linker kant van de brug nemen en dat is wel leuk, want zo heb je geen last van de voetgangers.

Op de ongeveer 3 km lange brug is het heerlijk fietsen met een lekker windje in je gezicht, maar eenmaal aan de overkant merken we weer hoe warm het is. Gelukkig gaat de weg richting Sauselito alleen maar naar beneden. Bij de eerste de beste winkel kopen we o.a. druiven die we op een bankje aan het water nuttigen, terwijl we een heel mooi uitzicht hebben op de stad aan de overkant van het water.

In Sauselito, een toeristisch gezellig druk artistiek plaatsje, fietsen we wat rond en om 17.40 uur nemen we de boot terug naar SF. Omdat dit tochtje ongeveer een uur zal duren, vinden we het nog spannend of we op tijd bij Blazing Saddles terug zullen zijn. Nou zou dat nog geen ramp zijn, want na sluitingstijd kun je een telefoonnummer bellen en de fiets dan ergens anders terugbrengen.
Maar het lukt. Klokslag 19.00 uur zijn we er. Met de coupon uit de Bay City Guide krijgen we nog een aardige korting.
We lopen weer terug naar Fisherman’s Wharf en gaan daar eten bij Swiss Louis, een visrestaurant op Pier 39. Daar hebben we zicht op de zeeleeuwen die op de pontons in de haven liggen maar het zijn er niet zo veel vandaag.

Zondag 24 juli.

Om half 8 zijn we wakker. Je merkt meteen dat het zondag is. Het is heel rustig en stil op straat en zo te zien weer prachtig zonnig weer.

Als we vandaag niet uit SF hadden moeten vertrekken waren we misschien wel naar Glide Church gegaan, waar naar het schijnt altijd leuke swingende kerkdiensten worden gehouden. Dat lijkt me geweldig, maar wij hebben vandaag nog een heel programma af te werken, dus we doen het maar niet.

We ontbijten weer in het hotel en lopen daarna met onze bagage naar autoverhuurder Alamo in Bush Street. Dit lopen valt niet mee, want vooral na Union Square gaat het behoorlijk steil omhoog.
Bij Alamo is het vreselijk druk, we moeten meer dan een uur wachten voordat we aan de beurt zijn. Als we dan eindelijk klaar zijn verwachten ze blijkbaar dat we meteen de garage uitrijden, maar wij willen wel graag wat uitleg over de auto en morrend wordt hij weer ingeparkeerd. Het is trouwens een prachtige zilverkleurige Dodge Grand Caravan met 7020 mijl op de teller.

Zo ééntje

Zelfs met de zeven zitplaatsen is de kofferruimte nog zo groot, dat de bagage Р̩̩n hardschalen koffer en drie wielenreistassen Рer gewoon in past en we geen spullen op de achterste bank hoeven te leggen, behalve dan onze rugzakjes en wat kleine troepjes.

We krijgen een héél korte uitleg en ik moet me daarna maar zien te redden: voor het eerst een automaat en dan meteen zo’n grote auto de krappe garage uit zien te krijgen en het verkeer in, maar het lukt gelukkig allemaal.

Een heerlijke, ruime en riante minivan waar we de nodige mijlen comfortabel mee kunnen gaan rijden.

Maar eerst moet er nog getankt worden. Er is ons uitgelegd waar we een tankstation kunnen vinden, maar hoe gaat dat tanken hier precies? Een behulpzame man legt ons het één en ander uit: creditcard insteken (of bij de kassa contant betalen), bij de pomp een hendel overhalen, tanken en klaar is Kees. Tussen neus en lippen door geeft hij ook nog wat uitleg over de auto en dan kan de rit echt beginnen: via de Oakland Bay Bridge rijden we SF uit en het is dan 12.15 uur.

Onderweg doen we bij een Big K-market wat inkopen. Deze winkelketen blijkt overigens niet aan klantenkaarten te doen, dus die tip om zo’n kaart aan te schaffen kunnen we nog even niet benutten. Bij de spullen die we kopen zit o.a. ook een kunststof koelbox. Hij is maar een paar dollar duurder dan een wegwerpmodel van piepschuim maar veel groter. In de auto is toch genoeg ruimte voor zo’n ding.
De koelelementen had ik zelf van huis meegenomen en later gebruikten we ook een lege 3-liter waterfles als koelelement, door die bij de hotels (gratis) te vullen met ijsblokjes uit de ijsmachine.

We maken hier dus kennis met de grootte van een Amerikaanse supermarkt en de hoeveelheid personeel. Er staan o.a. bij elke kassa twee mensen klaar om je boodschappen in te pakken. Zal geen topbaan zijn. Maar we vinden de service geweldig. Ook zijn er altijd gratis toiletten. Dat verbaast ons trouwens overal. Ook bij elk visitor center vind je gratis "restrooms" en eigenlijk altijd zijn ze goed schoon.
Dat geldt overal voor de openbare toiletten. Kom daar in NL maar eens om. We moeten in het begin wel lachen om de grote kieren naast de deuren en de grote openingen aan de onderkant van de tussenschotten.

We komen door het western stadje Groveland en kijken hier maar eens een tijdje rond in Main Street. In de Iron Door Saloon zitten aan het plafond allemaal dollarbiljetten vastgeprikt. Een grappig gezicht. Deze saloon uit ongeveer 1850 schijnt de oudste van Californië te zijn.

Via weg 120 rijden we verder in de richting van Yosemite National Park en het is ongeveer 16.30 uur als we daar aankomen. Het park maakt deel uit van de Sierra Nevada Mountain Range.

Bij de ingang schaffen we voor $ 50 de Nationale Parken Pas aan waarmee we alle nationale parken kunnen bezoeken. We krijgen ook meteen een informatie boekje en een krantje. Dat is leuk. Bij elke visitor center of parkingang krijg je die info-krantjes en daar staat heel veel actuele informatie in over het betreffende park. Het is nog steeds behoorlijk warm.
Om bij ons hotel te komen rijden we dus eerst een stuk door het park en gaan bij El Portal weer het park uit. We genieten tijdens deze rit al van de prachtige natuur en een aantal mooie bezienswaardigheden in dit park, zoals de Bridalveil Fall en de rots El Capitan.
Ons hotel is de Yosemite View Lodge en het ligt net buiten het park.
We eten er ‘s avonds pizza en een deel van het gezin gaat nog wat zwemmen in één van de zwembaden daar.

De spullen die we (voorlopig) niet nodig hebben stoppen we in de opbergvakken in de vloer van de auto, zoals boeken en jassen. Zo zijn onze tassen een stuk lichter wanneer we ze telkens in- en uit moeten laden.

Vandaag gereden: 184 mijl = 295 km. (Kaartje)

Maandag 25 juli.

We genieten van een heerlijk uitgebreid ontbijtbuffet in het restaurant bij de lodge en vertrekken om 9.45 uur weer naar het park.

We vermaken ons daar eerst een tijdje bij/in de Merced River, die zich door de smalle Yosemite Valley heen meandert, met prachtige hoge steile bergen om ons heen en zicht op de grote waterval (Yosemite Falls). Het is hier adembenemend mooi.
Daarna vinden we het tijd voor een hike.
Aan het begin van deze wandeling komen we langs een campground waar we overal berenkasten zien staan. Ja, je moet hier wel op je hoede zijn. We zien foto’s van wat er met je auto kan gebeuren als een beer daarin iets eetbaars verwacht en dat is niet mis. De wandeling leidt naar de Vernal Fall. Prachtig.

We zien tijdens deze wandeling heel veel eekhoorntjes (Belding Ground Squirrel – grijze eekhoorn) – die we nu nog heel bijzonder vinden maar later overal nog in grote getale zullen zien – en schitterende blauwe vogels (Stellers Jay – Stellers gaai).

We lopen niet helemaal naar boven naar de waterval.
Weer terug bij het beginpunt van de wandeling, nemen we de shuttlebus naar de parkeerplaats en verlaten Yosemite Valley om 14.10 uur. We komen weer langs Al Capitan en volgen de Tioga Road verder naar het oosten.

De Giant Sequoias willen we wel graag zien, maar we vinden Mariposa Grove te ver uit de route.
Daarom gaan we naar Tuolumne Grove waar deze bomen ook staan. Het zijn er wel wat minder en ze zijn wat kleiner, maar het is toch erg indrukwekkend om ze te zien, die heel hoge oude bomen waar je soms zelfs doorheen kunt lopen.

In de loop van de middag vervolgen we onze route via de Tioga Road. Bij het Olmsted Point kun je goed zien hoe de gletsjers dit landschap gevormd hebben. Nynke kan het natuurlijk niet laten om even later toch even met haar voeten in het ijskoude water van het Tenaya Lake te gaan staan dat omringd wordt door de prachtige hoge bergen van de Sierra Nevada.

We bezoeken het visitor center bij Tuolumne Meadows: een grote groene vlakte (moeras). Gelegen op ruim 2500 meter hoogte is dit het hoogst gelegen moeras van de Sierra Nevada.

Via de Tioga Pas, met ruim 3000 meter de hoogste pas van Californië, verlaten we Yosemite National Park weer.

Wij kunnen nu tenminste over de pas heen, een groot deel van het jaar is hij namelijk gesloten: dit jaar is hij bijvoorbeeld pas op 24 juni open gegaan en dat is vrij laat in het seizoen.
We besluiten wegens tijdgebrek het spookstadje Bodie maar te laten voor wat het is en meteen door te rijden naar Mono Lake, dat met zijn 700.000 jaar één van de oudste meren ter wereld is.
Hier maken we een wandeling in Tufa State Reserve, waar allemaal witte grillig gevormde torentjes van tufsteen oprijzen, ontstaan door de verdamping van het zeer mineraalrijke water van het meer. Het water is super zout en stroperig. Heel apart zijn de enorme zwermen vliegjes die vlak boven of op het water zitten. Zodra je ze nadert vliegt de hele wolk op.

Als de zon achter de bergen verdwijnt rijden we door naar Mammoth Lakes waar we een kamer hebben gereserveerd in de Alpenhof Lodge. Zoals die naam al doet vermoeden zitten wij hier in een Zwitsers aandoend ski-dorpje. Het is al 20.15 uur als we aankomen, zodat we snel een restaurant moeten zoeken. We babbelen daar gezellig met onze "waitress for today" en doen haar versteld staan door alles wat we besteld hebben ook op te eten, terwijl zij ons gewaarschuwd had dat de porties héél erg groot zijn en meestal door twee mensen worden gedeeld.

Vandaag gereden: 134 mijl = 215 km. (Kaartje)

Dinsdag 26 juli.

We ontbijten op het terras aan de achterzijde van Erick Schat’s Bakkery & Cafe, een zaak van een van oorsprong Nederlandse familie.

Ze verkopen hier zelfs "volkorenbrood",  en toch begrijpen ze je niet meteen als je dat bestelt. Maar de broodjes zijn verrukkelijk!

Opeens roept een man naar ons of we wel eens een beer hebben gezien. Wij denken natuurlijk eerst aan een grapje, maar als we toch bij hem gaan kijken zien we inderdaad een beer bij de vuilnisbakken verderop scharrelen.
We pakken snel onze fototoestellen en lopen – verscholen achter de rug van de man – dichter naar het dier toe. Wat een geweldige ervaring.

We hebben gelukkig tijd genoeg om foto’s te maken. Daarna verdwijnt de beer tussen de bomen met zijn buit: een vuilniszak met inhoud die hij in zijn bek meesleept terwijl hij een spoor van afval achterlaat. Wij zetten ons maar weer aan ons ontbijt.
Even later zien we hem terugkomen, nu bij de vuilnisbakken aan de andere kant van de straat. Hij staat op zijn achterpoten en probeert met zijn voorpoten de bakken open te krijgen maar het lukt hem niet.
Dan zien we dat hij in de richting van ons terras komt lopen en dan zitten we niet meer zo rustig met al dat eten op tafel. We brengen de spullen snel naar binnen en zien de beer daarna vlak langs het terras lopen. Pff.

We rijden naar het ski-resort Mammoth Mountain (het is hier 76º F = 25º C) en nemen daar de bus naar Devils Postpile National Monument. Je mag in de zomermaanden niet met je eigen auto dit park in, vandaar die bus. We krijgen onderweg heel wat informatie van de chauffeur en stappen uit bij het Ranger Station. Daarvandaan wandelen we naar Devils Postpile.

Hier bevinden zich heel aparte basalt formaties, ooit gevormd door vulkanische aktiviteit. Nog nooit zoiets gezien!

Op de bergen om ons heen ligt nog redelijk wat sneeuw, maar op de hoogte waar wij zitten ligt slechts hier en daar een plukje. Toch leuk om er een foto van te maken want om 14.15 uur gaan we op weg naar Death Valley. Een grotere tegenstelling kun je niet verzinnen: ”s morgens nog in de sneeuw en dan straks in de hitte van de woestijn.

In Bishop doen we wat boodschappen en we zien daarna al snel het landschap veranderen: het wordt ruiger, droger en warmer.
We stoppen op verscheidene plaatsen om dit landschap te bewonderen, o.a. bij Father Crowley Overlook.

Als je door Death Valley wilt rijden, moet je goed voorbereid zijn: tank vol benzine, veel water mee, temperatuur van de motor in de gaten houden, airco zo veel mogelijk uit en dat dan vooral als je bergopwaarts gaat. Voor ons is dit gelukkig iets minder van toepassing, want wij komen Death Valley aan de steilste kant binnen en gaan daar bergafwaarts. Wij kunnen het dus heerlijk koel houden aan boord.

Om 19.25 uur komen we aan in Stove Pipe Wells, ons hotel in Death Valley National Park, één van de warmste plekken op aarde, waar het gemakkelijk 134º F/56º C kan worden. We lezen daar dat het vorige week 54º C is geweest, gisteren was het 47º C.

We worden gewaarschuwd dat door de relatief grote hoeveelheid regen in het voorjaar er ook veel beestjes zijn (een soort grote kevers) die je liever niet op je kamer wilt hebben. Dus vanwege die beestjes en de airco moet je je deur echt zo kort mogelijk open houden, ook met laden en lossen.

Het is bloedheet en door de strakke wind voelt het aan alsof er voortdurend een föhn op je gericht staat. Het verbaast ons hoe je deze hitte toch redelijk goed kunt verdragen, maar op onze kamer met de airco op volle toeren is het toch ook wel erg prettig toeven. Dit is echt een geweldige ervaring. De hitte is natuurlijk niet echt lekker maar het is heel bijzonder om hier te zijn in deze ongelofelijk mooie natuur en die temperatuur hoort er gewoon bij.

Nynke was de hele dag al niet zo lekker en blijkt nu koorts te hebben. Terwijl zij haar bed in duikt gaan wij eten in het restaurant bij het hotel, meer keus hebben we hier trouwens ook niet.
Nynke mist er echter niet veel aan.

‘s Avonds om 21.30 uur is het nog 46º C.

Vandaag gereden: 183 mijl = 293 km. (Kaartje)

Woensdag 27 juli.

Nynke is nog ziek en heeft geen zin in eten. Ze blijft in bed liggen terwijl wij naar het ontbijtbuffet gaan.

Lucas heeft vanmorgen vroeg al wat foto’s gemaakt want het wordt nu natuurlijk weer steeds warmer. We begonnen de dag met 39º C en het is al weer boven de 40º C als we om 8.50 uur vertrekken.

We maken stops bij o.a. de Sand Dunes en Devils Cornfield, maar omdat er veel wegen zijn afgesloten en we een zieke in ons midden hebben, gaan we niet naar Dante’s View en Badwaters (het laagste punt van de VS op 86 mtr. onder de zeespiegel) wat we eigenlijk wel hadden willen doen.
We kijken wel bij de Furnace Creek Ranch en het visitor center daar. Bij Zabriskie Point komt zelfs Nynke de auto uit om deze prachtige natuur te bewonderen.
Het doet allemaal heel onwerkelijk aan. Het lijkt wel een schilderij.

Werkelijk een schitterend gebied, maar wel bloed- en bloedheet.

We vervolgen de route naar Las Vegas en zien overal onderweg huizen met veel oude troep zoals wasmachines, meubels etc. eromheen en vaak een camper ernaast geparkeerd. We verbazen ons ook over de vele ommuurde nieuwbouwwijkjes die daar vlakbij Las Vegas, en naar later blijkt ook in Palm Springs en Phoenix, in de woestijn verrijzen. Wat je maar leuk vindt in die hitte!

Als we bij het hotel aankomen is het nog even lastig om uit te vogelen hoe het parkeren in z’n werk gaat met al die bordjes van valetparking, selfparking, plekken waar je niet stil mag staan,15 minuten parkeertijd, in- en uitstapplaatsen etc. We kiezen voor de 15-minuten optie ook al zullen we veel langer bezig zijn met inchecken vanwege de drukte.

Het is 13.15 uur als we aanschuiven in de enorm lange rij voor de incheckbalie van het Circus Circus Hotel. Wat een drukte! Maar ja, wat wil je ook, met 3770 hotelkamers.
Het valt ons op dat er eigenlijk maar twee heel lange rijen zijn tot enkele meters voor de balies. Degene die aan de beurt is kan dan naar de eerste baliemedewerker gaan die beschikbaar is. Zo krijg je in ieder geval niet het gevoel dat je altijd de verkeerde (lees: langzaamste) rij hebt gekozen en iedereen wacht netjes zijn beurt af.

Het blijkt later dat het parkeren hier bij de hotels overal gratis is en voor iedereen toegankelijk. We zetten de auto dus maar ergens in de parkeergarage en brengen de spullen naar onze kamer.
Deze bevindt zich op de 19e verdieping van de toren links van het midden maar niet aan de kant van de Las Vegas Boulevard oftewel de Strip.

Na een verkenningsrondje door het hotel met al z’n pretparkattracties en gokzalen – je wordt helemaal gek van het gebliep en getingel – wagen we ons ook buiten op de Strip maar mensen, wat is het heet (ruim boven de 40º C).
We ervaren hier hoe prettig het is dat er op sommige plaatsen een frisse, fijne waternevel verspreid wordt. Dit zien we later deze vakantie nog meer, heerlijk. We duiken telkens even een hotel/casino in om verkoeling te zoeken en belanden uiteindelijk in het Venetian Hotel.

Dit ziet er leuk uit: Venetië is prachitg nagemaakt, inclusief zingende gondeliers.

Het valt niet mee om in deze hitte hier over de Strip te wandelen. Wij hebben ons ook enigszins verkeken op de afstanden. Het Circus Circus Hotel ligt best ver van al die leuke bekende hotels vandaan en het is gewoon veel te ver om te lopen.
Ook omdat Nynke niet fit is gaan we na het Venetian niet verder, maar weer terug naar ons hotel. De jeugd gaat dan op zoek naar het zwembad(je) en vermaakt zich daar een tijdje voordat we gaan eten in het hotel.

We willen natuurlijk ook de Strip bekijken als het donker is en omdat we vanmiddag al zo veel gelopen hebben nemen we dit keer voor het gemak de auto.

Het ziet er fantastisch uit en we rijden langs alle bekende hotels: Bellagio met zijn fonteinen, Paris met de Eiffeltoren, New York New York met zijn wolkenkrabbers, Treasure Island, Mirage, Ceasar’s Palace, MGM Grand, Excalibur etc.

We rijden ook nog een eindje de andere kant van de Strip op, voorbij het Circus Circus Hotel.
Overal zie je de kleine witte Wedding Chapels. Maar voor de rest vinden we het hier niet zo bijzonder.

Vandaag gereden: 146 mijl = 235 km. (Kaartje)